·          Inleiding

·          Hoorn

·          Blazen

·          Geschiedenis

·          Demonstratie

·          Senioren

·          Junioren

·          Stichting

·          Buurtschap

·          Info

·          Evenementen

·          Actueel

 

 

Stichting Midwinterhoornblazen Twenthe © 2007

Midwinterhoorn

 

 

Het Blazen

Omdat de natte hoorn vocht nodig had en nogal zwaar was, werd boven de put geblazen. Een natte hoorn hing in de put en trok zo dicht. Daar kwam nog bij dat zo’n natte hoorn vaak bevroor. De putrand diende bij het blazen tot steun. Het is een fabeltje dat het blazen boven de put de klank ten goede komt. Kijk maar waar de kelk van de hoorn heen wijst!

 

Het blazen is zwaar en vergt veel van lippen en wangen. In principe wordt er op geblazen als ware het een trompet. Omdat er geen ventielen op aangebracht zijn, kunnen alleen natuurtonen worden voortgebracht. Voordat men goed kan blazen zijn er wel een paar jaar voorbij.

Vroeger werd er in kleine groepen geblazen, maar steeds om beurten. Een boer met zijn zoons, dochters, knechten of een buur. Er wordt nooit tegelijk geblazen. De hoorn is niet te stemmen, alhoewel sommige hoorns qua toon aardig dicht bij elkaar liggen. Soms stelt een klein groepje blazers zich elders op en beantwoordt dan de roep van een andere groep.

 

 

De melodie. Meestal blaast men een vijftal tonen in een bepaalde volgorde. De “melodie” verschilt van buurtschap tot buurtschap. Het is een wat klaaglijk geluid, maar klinkt prachtig in het zo speciale Twentse coulisselandschap. Vaak, zeker als het vriest, kun je de roep van verre horen. Het  melancholische geluid klinkt dan kilometers ver. De wijze van blazen verschilt van groep tot groep, van buurtschap tot buurtschap. De blazers geven het aan elkaar door: leren blazen is leren imiteren! Sommige blazers kunnen tot zeven tonen uit de hoorn halen. Dat vergt veel lipspanning!

 

 

 

Het geluid vergeet je nooit meer

Foto:

In ’t tweeduuster wordt er geblazen…

< vorige onderwerp

volgende onderwerp >